ฉันนั่งเหม่อมอง ลอดช่องหน้าต่าง ปล่อยใจอ้างว้าง ล่องลอยไปยังปลายฟ้า ณ.เส้นสาย สุดท้าย สุดสายตา จะมีเธออยู่ที่นั่น ในเวลาที่เราคิดถึงกัน ไม่รู้ว่าหัวใจจะทรมาน อีกนานแค่ไหน บทละครรักของเรา จะดำเนินไปถึงตอนนั้น ตอนอวสานที่เราจะได้ยืนกุมมือ กันและกัน อย่างที่เราเฝ้าฝัน เหมือนตอนจบในนิยาย ถ้าหากมองดูท้องฟ้า แล้วเอาแผนที่มากางว่า เราไกลกันแค่ไหน ก็คงไกลเกินสุดสายตา จะมองไป ไกลเกินใจจะไปหาได้ ด้วยกำลังที่มี แต่หากมองดู ด้วยหัวใจ แล้วเอาความรักที่ต่างมีให้ มาอยู่ตรงนี้ เพียงแค่คิดถึงเธอก็อยู่ใกล้ๆ ทุกที ใกล้กันทุกที่ ทุกๆทีที่หลับตา ค่ำคืนนี้ดาวพราวนภากว้าง เธออยู่กลางดวงตาที่สุกใส เหมือนมีดาวล้านดวงคอยห่วงใย เหมือนมีใครคนหนึ่งคอยปลอบโยน ถามดาวบนฟากฟ้า อยากรู้ว่าเธอจะคิดถึงฉันไหม ในยามที่เราสองต้องห่างไกล เธอจะยังมีฉันไหมในใจเธอ

คนพิเศษ เคยมีชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้ ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคน ที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา” ที่จะนึกถึงเรียกว่าเป็น “ความพิเศษ” ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี ให้ “ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง ให้ “ความห่วง” จากจิตใจที่เป็นห่วง ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ” ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกรุ่น” ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม” และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด “สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจาย เพราะ “การให้ความหมาย” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง” คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน      แต่คนสองคน “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน” เพราะการตั้งความหวังมักนำมาซึ่ง “การเรียกร้อง” “ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆเดินออกมาสูดอากาศเย็น หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาอาบไอแดดเช่นกัน และอย่าลืมว่า “ความพิเศษ” ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษ   ในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้ ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่ ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้ ที่เย็นที่ตาและที่ใจ และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “คนพิเศษ” คนนั้นจะอยู่ใกล้ หรือต้องจากกันไกล “ความพิเศษ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน

รัก...สอนให้รู้ว่า...ความอดทนกับความเข้มแข็ง...เป้นของที่คู่กับความรัก

รัก...สอนให้รู้ว่า...คุณจะยังรักใครไม่ได้เลย...หากยังไม่รู้จักรักตัวเอง

รัก...สอนให้รู้ว่า...แม้คุณจะรักใครมากสักเท่าไหร่แต่คุณก็ไม่สามารถเป็นเจ้าของใครได้

รัก...สอนให้รู้ว่า...แม้เราจะรักใครสักคนมากมายเท่าใด...วันหนึ่งเราอาจหมดรักเขา
รัก...สอนให้รู้ว่า...แม้เขาจะรักเรามากมายเท่าใด...วันหนึ่งเขาอาจหมดรักเรา
รัก...สอนให้รู้ว่า...แม้เราจะอยู่กันมานานเพียงใด...วันหนึ่งเขาอาจไปจากเรา

รัก...สอนให้รู้ว่า...ความเจ็บปวดจะจางหายไปด้วยวิธีทำใจ...ไม่ใช่ด้วยเวลา
รัก...สอนให้รู้ว่า...ชีวิตเราสามารถเปลี่ยนไปในชั่ววินาทีเดียว..หลังจากที่ได้รักใครบางคน
รัก...สอนให้รู้ว่า...คนเราไม่ต้องรู้จักกันทุกด้าน...แต่เราก็รักกันได้

รัก...สอนให้รู้ว่า...เราตกหลุมรักคนได้หลายวิธี...แต่การรักษาความรักไว้นั้น..มีไม่กี่วิธี
รัก...สอนให้รู้ว่า...บางครั้งเจาก็ต้องเป็นฝ่ายยอม...บางครั้งเราก็ต้องเป็นฝ่ายง้อ
รัก...สอนให้รู้ว่า...แม้จะรักกันได้ในเวลาไม่นานแต่ก็ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้และเข้าใจกัน

รัก...สอนให้รู้ว่า...การตัดสินใจด้วยอารมณ์โกรธ..อาจทำให้เราไม่มีโอกาสแก้ตัวไปตลอดชีวิต
รัก...สอนให้รู้ว่า...ไม่ว่าจะทำอย่างไรเราก็ไม่สามารถทำให้ใครบางคนรักเรา..แต่ที่เราทำได้ก็คือ..จะเป็นแค่ใครบางคนที่รักเขา
รัก...สอนให้รู้ว่า...เมื่อคิดจะรัก..ต้องลืมคำว่าเสียใจ
 

 

 

 

 

 

 

 

 

              

 

ขอให้ฉันได้พูดบ้าง…
เพราะความรู้สึกบางอย่างมันเก็บไว้ไม่ไหว
อยากให้เธอรับรู้และเข้าใจ
ว่ามันทรมานแค่ไหนกับการรอ

เวลาอาจทำร้ายใครไม่ได้
แต่มันทำให้หัวใจค่อยๆ ท้อ
อยากจะไกลแค่ไหน…ไกลให้พอ
แค่รู้ไว้ว่าคนรอ “คิดถึงเธอ”                                            

                                                 

                                                                            

รู้สึกท้อแท้หลายครั้งที่รู้สึกสิ้นหวังหลายครั้งที่รู้สึกหมดกำลังใจอ้างว้าง........โดดเดี่ยว......จน             เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ไม่มีแม้แต่คนเข้าใจ....

เพื่อนรักที่รักเพื่อน

เนื้อเพลง

โปรดอย่าถามฉันเลย ว่าจะมีไหมใคร
ที่จะห่วงจะรักเธอด้วยหัวใจ ในแบบที่เธอมี
ในเมื่อเธอไม่มองคนใกล้ๆสักที
ฉันนั้นเจ็บรู้ไหม ใกล้แบบนี้
แต่เหมือนไม่มีค่าเลย

*ตัวฉันเองก็กลัวเหมือนกัน
ถ้าเธอรู้ว่าทุกคำที่ฉันพูดไปว่ารักกัน
ไม่ใช่คำนั้นที่เธอต้องการ

**เมื่อเพื่อนรัก กลายเป็นว่ารักเพื่อน
ฟังแล้วดูเหมือนว่าใกล้กัน
จริงๆแล้วคำนั้นมันห่างไกล
เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ
ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป
ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ

ในเมื่อตัวฉันเอง ก็ไม่เคยมั่นใจ
ว่าตัวเองจะดีได้มากมายอย่างใจเธอต้องการ
เหมือนความรักที่มี ความสัมพันธ์เนิ่นนาน
นั้นได้ถูกกันไว้แค่เส้นบางๆ ฉันไม่กล้าข้ามไป


" ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ "